چقدر همه چی وقیحه

چقدر همه چی مسخره است

اینجا نشسته ام پای پروفایل فیس بوک علیه السلام، چقدر یاد آوردن یه خاطره مثل اینکه “شش ماه دیگه هممون همینجا نشستیم داریم تابستون کوتاهه می خونیم” یهو

انگار

یادت میاره که چقدر همه چی دوره، چطور من این جمله یادم رفته بود؟

همه چی خراب میشه رو سرت. تمام اون روزا و قبلش.

اصن من چرا دارم اینارو می نویسم؟

آقا شما همه ی متعلقات زندگی منو که واسه دونه دونه اش این همه جون کنده بودم به یه چشم به هم زدن گرفتین ولی من از شما بدم نمیاد. می دونم باید بدم بیاد ولی بدم نمیاد. نمی دونم چرا

یهو

چقدر من از همه چی دورم

تیاتر زمستان شصت و شش کجا بودی؟ داستان خانواده ای است در اولین روز موشک باران تهران. خانواده ای که قرار است بیست دقیقه پس از پایان تیاتر بر اثر اصابت موشک به خانه شان از بین برود . در تمام طول تیاتر ساعت 9:25 دقیقه است. هر بار که هر شخصیت از دیگری ساعت را می پرسد ساعت 9:25 دقیقه اعلام می شود.

زمستان 89 کجا بودی؟

راستی الان کیه؟ آخرای شهریور 90؟ آخرای شهریور 90 یعنی 7ماه گذشته؟ پس چطور من نفهمیدم؟

-یعنی چی نفهمیدی؟ این همه همه چیز تغییر کرد و این همه تو تغییر کردی

-آره ولی من هنوز اونجام.

مگه میشه مرد حسابی یه روز صبح بیدار شی مثل هرروز بری دانشگاه و وقتی برمیگردی خونه هیچی مثل روز اولش نباشه؟ اصن انگار هیچ وقت نبوده.

مثل اون موقع که بچه بودم و وقتی از خونه می رفتم بیرون فکر می کردم اگه الان زلزله بیاد و من بیام ببینم خونمون با خاک یکی شده بعدش چی میشه؟

حالا یه روز رفتم دانشگاه وقتی برگشتم خونه دیدم همه چی با خاک یکسان شده.

من زندگیمو تو اون اتاق گذاشتم. همه ی زندگیمو با آدمای تو اون اتاق شیر کردم. حالا هیچی؟

چرا اینارو دارم می نویسم؟

راستی الک کی میاد؟

نمی دونم. امروز چندمه؟ 29 شهریور 90

یعنی امروز تولد الکه؟ ولی ما زمستون با هم بودیم. تو اسفند. نمی تونه الان تولد الک باشه.

الان تولد الکه

نه. ما شش ماه پیش رفتیم کافه وینو واسه اش تولد گرفتیم. یادت نیست؟ رو والش نوشتم میلاد نور مبارک؟ آدما که تو یه سال بیشتر از یه بار تولد ندارن.

اون پارسال بود. پارسال. پارسال یعنی 12 ماه پیش.

ساعت همان حوالی 5 عصر و مکان همان جایی بین نگاه آدمهایی که می خواستند زودتر از تو آزاد شوند و حالا در آغوشت می کشند.

هفت ماه است زمان همانجا ایستاده و مکان همان مکان خیالی است. بعد انگار هیچ کدام اینها اتفاق نیفتاده.

شاید راز این سگ جانی عجیب این هفت ماه همین بود که انگار هیچ کدام اینها اتفاق نیفتاده. ساعت هنوز حوالی 5 عصر است و بالا شهر دو سه روز قبل برف آمده.اگر از پنجره ی دستشویی دقت کنی روی زمین

حالا صد سال دیگر بمیری یا همین فردا

روز به شب نمی نشیند.

داستان همیشه آنطور که ما دوست داریم پیش نمی رود، تو هر روز عوض می شوی و من. با هم بودن ما هرچند زیاد بود و نزدیک و ستودنی، تا حد زیادی مرهون دنیای مشترکمان بود. دنیایی که چه مادی و چه انتزاعی اشتراکات زیادی داشت و حالا هرچه بیشتر زمان می گذرد، نه تنها مشترکات جدیدی اضافه نمی شود که قبلی ها هم به مرور فراموش می شوند و از اولویت می افتند. حالا تو دنیای دیگری داری با آدم های جدید. نه می توانی و نه قرار است با دنیای خیالی قبلی زندگی کنی و من گرچه در دنیایی با ساختمان دنیای قبلی ساکنم، این دنیا هم در این مدت به نبودنت همگون شده و بعد از این هم بیشتر می شود.

شاید وقتی می آیی باز هم شد با هم دوست باشیم و کنار هم خوشمان باشد اما من هیچ گاه به انتظار دیدن دوباره کسی که به زور از من گرفته شد نیستم، نه چون محیط تو تو را عوض می کند چون من با سرعت دنیای اینجا در حال تغییرم و این تغییر را نمی توان کاری کرد.

و از پی آن خداحافظی سلام دوباره ای نخواهد بود. شاید زمان و این همه تغییرات فرصت سلام جدیدی بدهد.

آن خداحافظی خداحافظی آخر بود.

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه

کز دست غم خلاص من آن جا مگر شود

عادل فردوسی پور با جباری دبیر کمیته آموزش فدراسیون تماس گرفته است و مربیان خارجی را مثال می زند که بیش از ۶۵ سال دارند و موفق اند:

فرگوسن، کاپلو هاگل و …

و با به خیال خود استدلال قاطع اش منتظر پاسخ می ماند.

آقای جباری : ولی همین آقای فرگوسن تو جام ملت ها به آقای گواردیولای ۴۰ ساله باخت.

فردوسی پور: من می تونم سرمو از دست شما بکوبم به این میز؟

جایی خارج، انگار کانادا بود. همین آدمها وخیلی سریع شد. بی خداحافظی و پنج دقیقه بعد رسیده بودیم. وقتی رسیدیم همه چیز عادی بود. انگار سال هاست اینجا زندگی می کنیم. باید می رفتم مدرسه. ورزش داشتیم و سر همان گرم کردن افتادم. بلند که شدم دورم شلوغ بود. دنبال چهره های آشنای خیلی قبل تر می گشتم. ظهر از مدرسه کنار اتوبان بودم. می دویدم. اتوبان یک لاین حصار کشیده برای پیاده رو داشت و من می دویدم. دنبال یک خط و بعد که اتوبان تمام شد به بیابانی افتادم. باید می دویدم. ادامه خط به جا پای پرنده ای تبدیل شده بود و باد می آمد. به سرعت می دویدم و می ترسیدم باد رد پا را در میان شن ها از بین ببرد. هرچه جلوتر می رفتم رد پاها به خاطر باد کمرنگ می شد. بعد روی رد پاها رد پای شغالی دیدم باز به دنبال رد پاها می دویدم تا رسیدم به تپه ی کوچکی از شن. همانجا رد پاها تمام می شد و کمی آن طرفتر ده کوچکی قرار داشت. بین شن های تپه یک لنگه دمپایی خودنمایی می کرد. دمپایی را که کشیدم همراهش جسد سبک بیرون آمد. جسد آشنا بود و من چنان با افتخار جسد را بیرون کشیدم که انتظار داشتم حالا همه ی آن ده که نمی دانستم که هستند و کجا هستند از من به خاطر کشف بزرگ حقیقت تقدیر کنند. بعد یک لحظه سربرگرداندم و جسد زیر یک بولدوزر له شده بود انگار دیگر وجود نداشت.

خواب می دیدم و در تمام مدت خواب فکر می کردم باید تمام خوابم را در اولین فرصت بنویسم.

تلفیق بی قراری و آرامش دم افطار و شکم گرسنه ای و دهان تشنه ای که بعد از ربنا افرغ علینا صبرا یا کمی بعد از آن فراموش می شدند و به بعد از نماز حواله می شدند و عجیب فحش خور بود که چرا تمام نمی شود مُردم از گرسنگی.

و بعد صدای ربنا سال به سال و بل روز به روز، رنگ باخت در برابر زندگی که از جنمی دیگر بود و آن گونه نمی چرخید که بچه تر که بودم گمان می کردم می چرخد.

انگار جمله روزهاست می خواهد تسلیمم کند.