This is note a note

This is not a note, this is what is left from hundreds of lines I wrote and erased as none of them could interpret a glance of me
This thing, this nothing, which may for a very long time be the last thing I will get to post on this weblog is dedicated to Maral Amiri; The girl I loved; I lived; I praised

درباره ی مساله ی انگشت کردن

من چندان اطلاعی ندارم که چند درصد مردم ایران یا جهان همدیگر را به صورت فیزیکی انگشت می کنند، اما آن چه به نظر مورد توافق همه می رسد این است که این رفتار در ورزشگاه فوتبال چندان عرفی به نظر نمی رسد، ماده ی 42 آیین نامه ی کمیته انضظباطی فدراسیون فوتبال بیان می کند:
بازیکنان و مربیان یا دست اندرکاران فوتبال چنانچه در زندگی اجتماعی و فعالیت‌های غیرفوتبالی خود، مرتکب اعمال غیرقانونی یا غیراخلاقی مغایر با شأن ورزشکاری شوند، به طوری که سبب وهن و یا بدبینی به جامعه فوتبال و نهادهای مرتبط با فوتبال شود، با توجه به حکم مراجع قضایی و شدت یا ضعف اعمال ارتکابی و تأثیر آن در جریحه دار نمودن اخلاق حسنه و نظم عمومی، تنبیهات ذیل، در مورد آنها به تنهایی یا با هم ، اجراء می‌شود:
الف: تذکر کتبی به متخلف با ارسال رونوشت به باشگاه
ب: توبیخ کتبی با درج در پرونده
ج: جریمه نقدی از ده میلیون تا سیصد میلیون ریال
د: محرومیت جلسه ای از دو تا هشت مسابقه رسمی یا محرومیت از فعالیت های رسمی از شش ماه تا دو سال
حال چه این مساله از نظر جامعه بسیار روزمره باشد یا این که آنقدر قبیح باشد که مستحق اعدام و شلاق و غیره باشد، چنانچه در زمین فوتبال شامل این بند از آیین نامه شود همه چیز در همین بند خلاصه می شود. هرچند پیشینه ی متهمان و فشار جامعه نیز مسائلی هستند که در تعیین حکم موثرند.
اما مساله ی دیگر پخش شدن سریع این دو کلیپ سی ثانیه ای در فضای اینترنت و در گوشی های موبایل بود و فشاری که از طرف جامعه روی محمد نصرتی مشهود است و روی شیث رضایی ظاهرن نیست.
این که آیا پخش سریع کلیپ و فشار جامعه روی نصرتی تناقض در جامعه ای است که از طرفی از دیدن این صحنه محظوظ می شود و از طرفی در ژست های اجتماعی اش این کار را ناپسند می داند یا این که مساله شبیه اوایل پیدایش فارسی وان است که انگار افراد جامعه از شکستن تابوهایی که سال ها در ذهنشان بود و حالا فضایی به وجود آمده بود که نه تنها به فانتزیهای پشت تابو مانده شان عینیت می بخشید، که به آنها اجازه ی به اشتراک گذاشته شدن با دوستان و همکاران را نیز می داد و به این طریق نوعی مشروعیت نیز به آنها اعطا می کرد؟
یا هر حالت دیگری که بحث مفصل دیگری را می طلبد. اما مساله ی مهم له نشدن محمد نصرتی است. شیث رضایی پیشتر از روزهای سخت تر هم سربلند بیرون آمده، کلیپ فحش دادن از پشت پنجره ی ماشین، ماجرای هواپیمای تهران شیراز، برخورد با علی دایی و تشکیل باند با نیکبخت و مامانی و حمید استیلی وتلاش برای حذف قطبی در زمان اوج محبوبیت قطبی ولو به قیمت زدن ضربه های اساسی به پرسپولیس تنها بخش کوچکی از سوابق شیثی است که ثابت کرده افکار عمومی جامعه تاثیر خاصی در رفتارش ندارد. محمد نصرتی اما سال ها بازیکن تیم ملی بوده و افتخار زدن گل صعود تیم ملی به جام جهانی 2006 را در کارنامه ی خود دارد. محمد نصرتی تنها بازیکن شاغل در لیگ ایران بود که همراه پنج بازیکن دیگر در بازی ایران-کره مچبند سبز بست و حالا انگار شایسته ی این برخورد جامعه نیست. آن حرکت آیین نامه ای دارد و هزینه ای که جامعه به محمد نصرتی تحمیل می کند ورای اتفاقی است که باید بیفتد.

زمستان 89 کجا بودی؟

چقدر همه چی دوره

چقدر همه چی وقیحه

چقدر همه چی مسخره است

اینجا نشسته ام پای پروفایل فیس بوک علیه السلام، چقدر یاد آوردن یه خاطره مثل اینکه «شش ماه دیگه هممون همینجا نشستیم داریم تابستون کوتاهه می خونیم» یهو

انگار

یادت میاره که چقدر همه چی دوره، چطور من این جمله یادم رفته بود؟

همه چی خراب میشه رو سرت. تمام اون روزا و قبلش.

اصن من چرا دارم اینارو می نویسم؟

آقا شما همه ی متعلقات زندگی منو که واسه دونه دونه اش این همه جون کنده بودم به یه چشم به هم زدن گرفتین ولی من از شما بدم نمیاد. می دونم باید بدم بیاد ولی بدم نمیاد. نمی دونم چرا

یهو

چقدر من از همه چی دورم

تیاتر زمستان شصت و شش کجا بودی؟ داستان خانواده ای است در اولین روز موشک باران تهران. خانواده ای که قرار است بیست دقیقه پس از پایان تیاتر بر اثر اصابت موشک به خانه شان از بین برود . در تمام طول تیاتر ساعت 9:25 دقیقه است. هر بار که هر شخصیت از دیگری ساعت را می پرسد ساعت 9:25 دقیقه اعلام می شود.

زمستان 89 کجا بودی؟

راستی الان کیه؟ آخرای شهریور 90؟ آخرای شهریور 90 یعنی 7ماه گذشته؟ پس چطور من نفهمیدم؟

-یعنی چی نفهمیدی؟ این همه همه چیز تغییر کرد و این همه تو تغییر کردی

-آره ولی من هنوز اونجام.

مگه میشه مرد حسابی یه روز صبح بیدار شی مثل هرروز بری دانشگاه و وقتی برمیگردی خونه هیچی مثل روز اولش نباشه؟ اصن انگار هیچ وقت نبوده.

مثل اون موقع که بچه بودم و وقتی از خونه می رفتم بیرون فکر می کردم اگه الان زلزله بیاد و من بیام ببینم خونمون با خاک یکی شده بعدش چی میشه؟

حالا یه روز رفتم دانشگاه وقتی برگشتم خونه دیدم همه چی با خاک یکسان شده.

من زندگیمو تو اون اتاق گذاشتم. همه ی زندگیمو با آدمای تو اون اتاق شیر کردم. حالا هیچی؟

چرا اینارو دارم می نویسم؟

راستی الک کی میاد؟

نمی دونم. امروز چندمه؟ 29 شهریور 90

یعنی امروز تولد الکه؟ ولی ما زمستون با هم بودیم. تو اسفند. نمی تونه الان تولد الک باشه.

الان تولد الکه

نه. ما شش ماه پیش رفتیم کافه وینو واسه اش تولد گرفتیم. یادت نیست؟ رو والش نوشتم میلاد نور مبارک؟ آدما که تو یه سال بیشتر از یه بار تولد ندارن.

اون پارسال بود. پارسال. پارسال یعنی 12 ماه پیش.

ساعت همان حوالی 5 عصر و مکان همان جایی بین نگاه آدمهایی که می خواستند زودتر از تو آزاد شوند و حالا در آغوشت می کشند.

هفت ماه است زمان همانجا ایستاده و مکان همان مکان خیالی است. بعد انگار هیچ کدام اینها اتفاق نیفتاده.

شاید راز این سگ جانی عجیب این هفت ماه همین بود که انگار هیچ کدام اینها اتفاق نیفتاده. ساعت هنوز حوالی 5 عصر است و بالا شهر دو سه روز قبل برف آمده.اگر از پنجره ی دستشویی دقت کنی روی زمین

حالا صد سال دیگر بمیری یا همین فردا

روز به شب نمی نشیند.

برای الک بابک و خیلی های دیگر

فاجعه این نیست که الان نیستی. که ما عادت کرده ایم و به سخت ترش هم عادت کرده ایم و کنار آمده ایم. فاجعه روزی است که می آیی و آن روز کجای سفره ی دلم را برایت باز کنم؟

داستان همیشه آنطور که ما دوست داریم پیش نمی رود، تو هر روز عوض می شوی و من. با هم بودن ما هرچند زیاد بود و نزدیک و ستودنی، تا حد زیادی مرهون دنیای مشترکمان بود. دنیایی که چه مادی و چه انتزاعی اشتراکات زیادی داشت و حالا هرچه بیشتر زمان می گذرد، نه تنها مشترکات جدیدی اضافه نمی شود که قبلی ها هم به مرور فراموش می شوند و از اولویت می افتند. حالا تو دنیای دیگری داری با آدم های جدید. نه می توانی و نه قرار است با دنیای خیالی قبلی زندگی کنی و من گرچه در دنیایی با ساختمان دنیای قبلی ساکنم، این دنیا هم در این مدت به نبودنت همگون شده و بعد از این هم بیشتر می شود.

شاید وقتی می آیی باز هم شد با هم دوست باشیم و کنار هم خوشمان باشد اما من هیچ گاه به انتظار دیدن دوباره کسی که به زور از من گرفته شد نیستم، نه چون محیط تو تو را عوض می کند چون من با سرعت دنیای اینجا در حال تغییرم و این تغییر را نمی توان کاری کرد.

و از پی آن خداحافظی سلام دوباره ای نخواهد بود. شاید زمان و این همه تغییرات فرصت سلام جدیدی بدهد.

آن خداحافظی خداحافظی آخر بود.

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه

کز دست غم خلاص من آن جا مگر شود

بعد از دو روز هم سختم می آید

به من سخت می آید بازی چهار سال پیش با استقلال اهواز، که آنطور تحقیرآمیز چهار-یک باختیم را به یاد بیاورم و باز تیمی که سرمربی اش حمید استیلی است را تشویق کنم. به من سخت می آید به یاد بیاورم این آقا در این سال ها معاصی نکرده ای برای رسیدن به این پست جا نگذاشته.
به من سخت می آید یک مدیر دبیرستان سرپرست باشگاهی باشد که تمام خاطرات زندگی ام با آن گره خورده. و به من سخت می آید تیمم در حالی که بعد از هفت هفته حتا هفت امتیاز هم کسب نکرده در مهم ترین بازی فصل تا این حد در برابر حریفش تحقیر شود و نود دقیقه بی تدبیری مربی اش جلوی چشمانم برود.
می دانی همه ی این ها به من که این روزها دستم به انرژی و خوشی خیلی کمتر از قبل می رسد، خیلی سخت می آید.

کدام موسوی؟ کدام کروبی؟

پاییز 87 بود و منِ تازه دانشجو با هزار شوق راهی دانشگاه تهران شدم برای سخنرانی سید محمد خاتمی. امید بود و شوق نزدیک شدن روزهای انتخابات و خاتمی که انگار آن روزها تنها امید بود. آخرین سوالی که مجری از محمد خاتمی پرسید این بود:»آیا حاضرید برای آینده ی این کشور از آبروی خود هم بگذرید؟» و محمد خاتمی گفت:» من با این که یزدی ام ولی از آبرو که هیچ، از جانم هم برای آینده ی این مملکت می گذرم».
خاتمی آمد و میرحسین آمد و بیست و دوی خرداد شد و همه ی  روزها برما گذشت و میرحسین و کروبی به حصر رفتند و حالا شش ماه مانده به انتخابات، در فضایی تار که بسیاری سر در گم می زنند، میرحسین موسوی مجالی برای اظهار نظر پیرامون انتخابات مجلس یافته و اعلام کرده امیدی به این اتخابات ندارد. بلافاصله این جمله در برابر استراتژی و تلاش های محمد خاتمی قرار می گیرد و باز خاتمی سیبل می شود. این بار به پشتوانه ی نظرات میرحسین موسوی و مهدی کروبی. اما کدام میرحسین؟ کدام کروبی؟ اصولن میرحسین موسوی و مهدی کروبی در هفت ماه اخیر چقدر از وقایع کشور و آنچه رخ داده و حتا استراتژی های اصلاح طلبان آگاه بوده اند و چقدر می توانند برنامه ریزی کنند؟ یا به صورت رک تر نظر همراهان بزرگ این جامعه پس از هفت ماه دوری از آنچه گذشته چقدر در برابر واقعیت یا حتا مسیر امثال خاتمی محلی از اعراب دارد؟ چناچه در صحبت های تاج زاده و دیگر اصلاح طلبانی که به هر طریقی ارتباط بیشتری با جامعه و واقعیات آن دارند نیز زاویه و تناقضی با آنچه از سوی محمد خاتمی مطرح می شود دیده نمی شود.
«خدا» سازی همینگونه شروع می شود.

پیرمردهای خرفت

قانون گذاشته اند مربی بالای ۶۵ سال نمی تواند در لیگ مربی گری کند.

عادل فردوسی پور با جباری دبیر کمیته آموزش فدراسیون تماس گرفته است و مربیان خارجی را مثال می زند که بیش از ۶۵ سال دارند و موفق اند:

فرگوسن، کاپلو هاگل و …

و با به خیال خود استدلال قاطع اش منتظر پاسخ می ماند.

آقای جباری : ولی همین آقای فرگوسن تو جام ملت ها به آقای گواردیولای ۴۰ ساله باخت.

فردوسی پور: من می تونم سرمو از دست شما بکوبم به این میز؟

باید می رفتم جایی خارج

باید می رفتیم، با خانواده،

جایی خارج، انگار کانادا بود. همین آدمها وخیلی سریع شد. بی خداحافظی و پنج دقیقه بعد رسیده بودیم. وقتی رسیدیم همه چیز عادی بود. انگار سال هاست اینجا زندگی می کنیم. باید می رفتم مدرسه. ورزش داشتیم و سر همان گرم کردن افتادم. بلند که شدم دورم شلوغ بود. دنبال چهره های آشنای خیلی قبل تر می گشتم. ظهر از مدرسه کنار اتوبان بودم. می دویدم. اتوبان یک لاین حصار کشیده برای پیاده رو داشت و من می دویدم. دنبال یک خط و بعد که اتوبان تمام شد به بیابانی افتادم. باید می دویدم. ادامه خط به جا پای پرنده ای تبدیل شده بود و باد می آمد. به سرعت می دویدم و می ترسیدم باد رد پا را در میان شن ها از بین ببرد. هرچه جلوتر می رفتم رد پاها به خاطر باد کمرنگ می شد. بعد روی رد پاها رد پای شغالی دیدم باز به دنبال رد پاها می دویدم تا رسیدم به تپه ی کوچکی از شن. همانجا رد پاها تمام می شد و کمی آن طرفتر ده کوچکی قرار داشت. بین شن های تپه یک لنگه دمپایی خودنمایی می کرد. دمپایی را که کشیدم همراهش جسد سبک بیرون آمد. جسد آشنا بود و من چنان با افتخار جسد را بیرون کشیدم که انتظار داشتم حالا همه ی آن ده که نمی دانستم که هستند و کجا هستند از من به خاطر کشف بزرگ حقیقت تقدیر کنند. بعد یک لحظه سربرگرداندم و جسد زیر یک بولدوزر له شده بود انگار دیگر وجود نداشت.

خواب می دیدم و در تمام مدت خواب فکر می کردم باید تمام خوابم را در اولین فرصت بنویسم.

ربنا

ربنا صدای بزرگ شدن بود، صدای آدم حساب شدن. همقد مدیر و ناظم و معلم مدرسه شدن. صدای مسئولیت.

تلفیق بی قراری و آرامش دم افطار و شکم گرسنه ای و دهان تشنه ای که بعد از ربنا افرغ علینا صبرا یا کمی بعد از آن فراموش می شدند و به بعد از نماز حواله می شدند و عجیب فحش خور بود که چرا تمام نمی شود مُردم از گرسنگی.

و بعد صدای ربنا سال به سال و بل روز به روز، رنگ باخت در برابر زندگی که از جنمی دیگر بود و آن گونه نمی چرخید که بچه تر که بودم گمان می کردم می چرخد.

کلمات شهید

باید بنویسم
قبل از این که کلمه ها گم بشود.
هر بار که احمد محمود می خوانم که یک نفس و یکی دو روزه می خوانم انگار چیزی می افتد جانم. در ذهنم همه ی اتفاق ها همه ی فکرهایم را داستان وار تعریف می کنم.
می پرسد واسه سیامک چی خریدی؟
اصلن انتظار همچین سوالی نداشتم. چون ساعت ۴ صبح است؟ انگار آنقدر در داستان گم شده بودم که حس می کردم سوال بی ربطی است. تازه سرهنگ سیامک و سرهنگ افشار را اعدام کرده بودند. جواب بی ربطی می دهم پی حرف می آید و حواسم نیست. از آن طرف آن یکی فحش می دهد که چرا ظهر پیچاندمش و حق هم دارد باور نکند که یادم رفته بود. حرف ها می پیچد و حواسم نیست. جواب نمی دهم مبادا کلمات را گم کنم اما انگار کلمات گم شده اند.
صدای اش در گوشم می پیچد. نمی دانم کداممان از این شبیه سازی و همذات پنداری بیشتر لذت می بریم.
حالا کلمات را گم کرده ام. حالا هیچ چیز از حرف هایی که چند دقیقه پیش می خواستم درباره ی پندار و خالد و بیدار بگویم به جمله نمی آید.کم کم انگار فکر ها هم گم می شوند و من انگار رها می شوم در خلسه ای بین این دو دنیا و چهار صبح کسی بیدار نیست و اینجا حتا طرشت سه هم نیست اتاق به اتاقش دنبال یک آدم به درد بخور بگردم.
و در سرم می پیچد«پندار ما اين است كه شهدا رفته اند و ما مانده ايم اما حقيقت اين است كه شهدا ماندند و زمان ما را با خود برده است».

انگار جمله روزهاست می خواهد تسلیمم کند.